Vend · Antikiteti
Durrësi
Porta 2500-vjeçare mes Ilirisë, Romës e Bizantit
Epidamnos / Dyrrachium / Durazzo — porta perëndimore e Via Egnatia-s, çelësi mesdhetar drejt Lindjes për 2500 vjet.
Në brigjet e Adriatikut, pak qytete shqiptare kanë mbajtur mbi supe kaq shumë histori sa Durrësi. Themeluar para gati dy mijë e gjashtëqind vjetësh, ai ka qenë skaji perëndimor i njërës prej rrugëve më të rëndësishme që lidhën Lindjen me Perëndimin, dhe porta përmes së cilës perandori pas perandorie kanë hyrë e kanë dalë nga trojet shqiptare. Ta zotëroje Durrësin, për shekuj me radhë, do të thoshte ta zotëroje çelësin e rrugës drejt Bizantit dhe drejt botës greko-romake të Lindjes. Ky nuk është një qytet ku historia thjesht ka ndodhur — është një qytet që perandoritë e kanë kërkuar, e kanë luftuar dhe e kanë rindërtuar, sepse pa të, rruga drejt Lindjes mbetej e mbyllur.
Përmbajtja7 pjesë
Pse ka rëndësi
- Themeluar rreth vitit 627 p.e.s. si Epidamnos nga kolonistë grekë të Korinthit e Korkyrës, në bashkëpunim me fisin ilir të taulantëve.
- Skaji perëndimor i Via Egnatia-s — porta që lidhte trojet shqiptare me Bizantin dhe botën greko-romake të Lindjes.
- Qytet i takimit mes botës greke dhe asaj ilire që nga themelimi, i kërkuar e rindërtuar nga perandori pas perandorie.
Epidamnosi — themelimi grek-ilir
Qyteti lind rreth vitit 627 para erës sonë, themeluar nga kolonistë grekë të ardhur nga Korinthi dhe Korkyra, në bashkëpunim me taulantët, një fis ilir vendas që zotëronte trevën. Emri i tij i parë ishte Epidamnos. Ky bashkëpunim mes kolonëve grekë dhe ilirëve vendas nuk është një detaj margjinal: që në lindjen e tij, Durrësi është një qytet i takimit — pikë ku bota greke e Mesdheut dhe bota ilire e brigjeve ballkanike bashkëjetojnë e ndërtojnë së bashku, jo një vendbanim i imponuar nga jashtë mbi një tokë të zbrazët. Epidamnosi rritet si portë detare mbi një gjiri që lidh brendinë ilire me rrjetin e qyteteve-shtete greke përtej detit.
Dyrrahu dhe Via Egnatia — porta drejt Lindjes
Pas vitit 229 para erës sonë — viti që mbyll Luftën e Parë Ilire — romakët e pushtojnë qytetin dhe e riemërtojnë Dyrrachium. Vetë ndryshimi i emrit tregon peshën që romakët i japin vendit: emri i vjetër, Epidamnos, u dukej i keqshenjtë për shkak të tingëllimit të tij të afërt me fjalën latine "damnum" — humbje, dëm. Nën administrimin romak, Dyrrachiumi bëhet skaji perëndimor i Via Egnatia-s, rrugës që kalonte përgjatë Ballkanit deri në Selanik dhe më tej drejt Konstandinopojës. Kjo është pika qendrore e gjithë historisë së qytetit: Durrësi nuk është thjesht një vendbanim bregdetar, është koka perëndimore e një prej arterieve më të rëndësishme që lidhnin Romën me Lindjen. Kushdo që donte të lëvizte ushtri, tregti apo ide mes Italisë dhe Bizantit, duhej të kalonte nëpër këtë portë.
Betejat për portën
Pikërisht sepse ishte portë e domosdoshme, Durrësi u bë fushëbetejë mes fuqive më të mëdha të kohës së tij, jo njëherë. Në vitin 48 para erës sonë, gjatë luftës civile romake, Pompeu e mbajti qytetin dhe ia kundërshtoi me sukses Jul Cezarit — një dështim lokal për Cezarin, i cili megjithatë do të merrte fitoren vendimtare pak kohë më vonë, në Farsalë. Më shumë se një mijë vjet më vonë, në vitin 1081, normani Robert Guiscard mundi këtu vetë perandorin bizantin Aleksi I Komnen, në një nga betejat më domethënëse të përballjes mes Perëndimit normand dhe Lindjes bizantine. Dy beteja, ndarë nga një mijëvjeçar, të luftuara për të njëjtin qytet — sepse asnjë fuqi mesdhetare nuk mund të lëvizte drejt Lindjes pa e zotëruar më parë këtë portë.
Amfiteatri dhe qyteti i shtresave
Gjurmët më monumentale të kësaj historie shumështresore qëndrojnë ende në themelet e qytetit të sotëm. Amfiteatri i Durrësit, ndërtuar në shekullin e dytë të erës sonë, mund të mbante deri në rreth njëzet mijë spektatorë dhe mbetet amfiteatri më i madh në gjysmishullin ballkanik. I harruar për shekuj nën shtresat e qytetit modern, amfiteatri u rizbulua vetëm në vitin 1966 nga arkeologu Vangjel Toçi dhe u gërmua më tej gjatë viteve '80 — dëshmi se sa nga Durrësi antik ende fle nën këmbët e banorëve të sotëm. Sot ai figuron në listën paraprake të Trashëgimisë Botërore të UNESCO-s. Se një qytet i një perandorie provinciale mund të ndërtojë një monument të kësaj shkalle, tregon qartë peshën që Roma i jepte Dyrrachiumit — jo si stacion i thjeshtë kalimi, por si qendër me rëndësi të vërtetë strategjike e simbolike.
Venecia, osmanët dhe jetëgjatësia mesjetare
Sundimi venecian në qytet fillon në vitin 1205; nën Venecien qyteti mban emrin Durazzo. Ky emërtim i tretë — pas Epidamnos dhe Dyrrachium — është vetë dëshmia e vazhdimësisë së interesit të huaj për këtë portë: çdo fuqi mesdhetare që kalon nëpër histori e ribatizon qytetin sipas gjuhës së vet, por asnjëra nuk e braktis. Osmanët e pushtojnë qytetin më 1501, duke e sjellë përfundimisht nën administrim otoman. Përgjatë gjithë kësaj kohe të gjatë mesjetare, qyteti nuk shpëton nga forcat e natyrës: një tërmet i rëndë rreth vitit 1273 dhe një tjetër më 1926 e dëmtojnë seriozisht, duke e detyruar të rindërtohet përsëri e përsëri — ashtu siç e kanë rindërtuar edhe pushtuesit që kanë ardhur e kanë ikur mbi të.
Kryeqytet i shtetit të ri
Kur Shqipëria e pavarur kërkon një qendër administrative në fillimet e veta të brishta, sytë kthehen sërish nga Durrësi. Qyteti është kryeqyteti i shkurtër i shtetit shqiptar në vitin 1914, nën Princin Wilhelm të Wiedit, dhe sërish në periudhën 1918–1920. Zgjedhja nuk është e rastësishme: një komb i ri, i dalë nga shekuj sundimesh të huaja, e kthen instinktivisht vështrimin drejt portës që gjithmonë e ka lidhur këtë tokë me botën përtej detit. Sot, me 113.249 banorë sipas censusit të vitit 2011, Durrësi mbetet ajo çfarë ka qenë që nga koha e kolonëve korinthas e taulantëve: jo skaji i një perandorie, por pragu ku Shqipëria vazhdon të takojë botën.
Lidhjet
18Personat
- Teuta — mbretëresha ardiane e bregut ilir
- Ismail Qemali — pavarësia 1912; Durrësi kryeqytet 1914
- Karl Topia: princi që mbajti «Princeps Albaniae» një shekull para Lezhës — lidhje reciproke
- Pal Engjëlli — kryepeshkopi i Durrësit, 1460–1469
Ngjarjet
- Lufta e Parë Ilire — 229 p.e.s. — Roma hyn në breg
- Lufta e Dytë Ilire — 219 p.e.s.
- Anija «Vlora», 1991 — porti nga u mor anija «Vlora» më 7 gusht 1991
Vendet
- Berati: qyteti i një mbi një dritareve — lidhje reciproke
- Prizreni, djepi i Lidhjes dhe kryeqendra kulturore e shqiptarëve — lidhje reciproke
- Dagnum (Danja) — qytet mesjetar mbi udhën tregtare që ndërroi zotër njësoj
- Butrinti — porti tjetër i madh antik i bregut
- Sazani — portë detare motër në bregun shqiptar
- Kultura e Komanit — porta bregdetare e rrjetit tregtar që i solli varrezave të Komanit stoli nga Sicilia e Krimeja
- Rruga e Arbrit — porti nga i cili nisej boshti drejt Dibrës e brendisë
- Kavaja — kadiu i Durrësit rrinte në Kavajë
Organizatat
- Topiajt — Karl Topia mori Durrësin nga anzhuinët rreth 1368
- Taulantët — fisi ilir mbi tokën e të cilit u themelua Epidamni më 627 p.e.s.
Tema
- Ilirët — taulantët bashkëthemeluan Epidamnosin
Lajmi i fundit
- Meza Flores: Operacioni i ushtrisë në Sinaloa solli arrestimin e bosit të drogës
- Stojkoviq thotë se Milan Radoiçiq u lejua të kalonte kufirin
- Laszlo: Arritëm fitoren e parë në transfertë, treguam shpirtin e duhur
- Kraki: Kosova të trajtohet me standarde të barabarta në integrimin evropian
- Pacolli: Ndarja e 23.5 milionë eurove për banim social dhe të përballueshëm
- Kasami nderon veteranët e arsimit për Ditën e Alfabetit të Gjuhës Shqipe
Lexo edhe
Vendet →
Valbona: lugina e Krasniqes ku Bajram Curri bëri qëndresën e fundit
· 11 min
Thethi: lugina e Shalës, kulla e ngujimit dhe kambana që ndali pushkën
· 11 min
Hoti: flamuri i parë i Malësisë që kufiri i 1913-s e ndau më dysh
· 12 min
Kelmendi: fisi i luginës së Cemit që luftoi Portën dhe mbijetoi dëbimin
· 13 min
Konispoli: qyteti më jugor i Shqipërisë dhe cepi shqiptar i Çamërisë
· 10 min
Himara: bregu i Jonit që nuk pranoi spahi dhe e mbajti armën
· 12 min
Koleksione · të dhëna të verifikuara
Nga lajmet më të lexuara sot
Përditësuar