Beteja e Koshares

Më 9 prill 1999, në agim, artileria gjëmoi nga ana shqiptare e kufirit. Atë ditë ra një kufi që asnjë hartë nuk e kishte njohur kurrë në zemrën shqiptare — dhe nisi një nga betejat më të përgjakshme e më të lavdishme të luftës: Beteja e Koshares.

Dita kur ra kufiri

Nën komandën e Agim Ramadanit, rreth 136 luftëtarë të UÇK-së kaluan kufirin Shqipëri–Kosovë dhe sulmuan postën ushtarake të Koshares, të mbajtur nga rreth 300 ushtarë jugosllavë. I mbështetur nga artileria e Ushtrisë Shqiptare dhe nga sulmet ajrore të NATO-s, ky ishte herën e parë që kufiri mes Shqipërisë dhe Kosovës u thye nga forcat çlirimtare — një çast simbolik që e kapërceu hartën dhe e bashkoi kombin në luftë.

Beteja

Shqiptarët sulmuan në tri drejtime — drejt Rrasës së Koshares, postës së mbrojtur fort të Koshares, dhe Majës së Glavës. Lufta e ditës së parë zgjati pa pushim; përballjet e ashpra vazhduan për javë të tëra, deri më 10 qershor 1999. Koshareja u shndërrua në një nga ballafaqimet më të gjata e më të përgjakshme të gjithë luftës, ku një grusht burrash u bëri ballë një ushtrie të rregullt.

Heronjtë

Çmimi qe i rëndë. Komandanti Agim Ramadani ra në betejë po atë ditë që e nisi — emri i tij sot mban Brigadën 138 të UÇK-së. Bashkë me të ranë shumë të tjerë, mes tyre komandantë si Harun Beka. Sakrifica e tyre e bëri Kosharen sinonim të guximit: vendi ku rinia shqiptare dha jetën që trojet të bashkoheshin.

Domethënia

Koshareja nuk ishte vetëm një fitore ushtarake; ishte një pohim. UÇK-ja, Ushtria Shqiptare dhe NATO vepruan krah për krah, dhe vija që i ndante shqiptarët u kapërcye me gjak e me vullnet. Në frymën e rrjetit të vjetër kombëtar — atë që fuqitë e mëdha e copëtuan por nuk e shuan — Koshareja dëshmoi se ndarja ishte e jashtme, kurse uniteti, i brendshëm dhe i pathyeshëm.