Izolimi dhe bunkerizimi i vendit

Asnjë popull nuk e ka shprehur frikën e vet me aq besnikëri në beton sa shqiptarët e gjysmës së dytë të shekullit XX. Kur udhëtari i sotëm ndesh, mes arave dhe buzë detit, mijëra kupola gri që dalin si kërpudha guri nga toka, ai sheh para vetes jo një vepër mbrojtjeje, por gjurmën e ngurtësuar të një ideje: idesë se bota ishte armike, se vetmia ishte virtyt, dhe se një komb prej tre milionësh mund të jetonte i mbyllur si një kala. Kjo ide kishte një emër zyrtar — mbështetja në forcat e veta — dhe një arkitekturë: bunkerin.

Doktrina e vetmisë

Izolimi shqiptar nuk lindi në një natë. Ai qe fryt i një vargu prishjesh të njëpasnjëshme me aleatët: më parë me Jugosllavinë e Titos në 1948, pastaj me Bashkimin Sovjetik të Hrushovit, kur Enver Hoxha e quajti shtrembërimin e figurës së Stalinit një kërcënim ndaj vetë sistemit të tij. Më 1968, pas pushtimit sovjetik të Çekosllovakisë, Shqipëria u tërhoq formalisht nga Traktati i Varshavës. Mbeti vetëm Kina e largët — dhe edhe ajo, pas vdekjes së Maos dhe reformave të Den Siaopingut, u shkëput në 1978. Që nga ai vit, Republika Popullore Socialiste nuk pati më asnjë aleat të vetëm: një komb i vogël, i rrethuar nga fqinjë që i shihte me dyshim, i shkëputur nga çdo ndihmë, i armatosur me pajisje gjithnjë e më të vjetruara.

Hoxha e ktheu domosdoshmërinë në doktrinë. Kushtetuta e vitit 1976 e shndërroi izolimin ekonomik në ligj themelor: neni 28 ndaloi shprehimisht marrjen e kredive nga shtetet "borgjeze dhe revizioniste", si dhe çdo koncesion a sipërmarrje të përbashkët me to. Shqipëria u bë i vetmi vend në Evropë që e shkroi vetëmjaftueshmërinë në kushtetutë — dhe që e ndëshkoi me ligj kërkimin e ndihmës. Ishte krenari e shtirur si parim, varfëri e shpallur si fitore.

Vendi-kala

Po të mos i barazonte dot armiqtë në tanke, avionë e anije, atëherë do ta kthente vetë vendin në fortesë. Kjo qe logjika e thjeshtë dhe e tmerrshme e bunkerizimit. Inxhinieri ushtarak Josif Zagali u ngarkua të hartonte mbrojtjen; ai zgjodhi formën e kupolës, sepse predha dhe plumbi rrëshqasin mbi të lakuar. Tipi më i përhapur qe i ashtuquajturi bunker QZ — një kupolë e vogël betoni për një a dy veta, me një çarje për armën. Çdo njësi gëlltiste aq çimento dhe çelik sa do të mjaftonte për një banesë familjare modeste.

Numri është bërë legjendë dhe çështje grindjeje: vlerësimet shkojnë nga rreth 170 mijë deri në mbi 750 mijë bunkerë, të shpërndarë në çdo cep — nga qafat e maleve te plazhet, te oborret e fshatrave. Sido që të jetë shifra e saktë, kostoja qe marramendëse: thuhet se, në raport me madhësinë, vendi shpenzoi për bunkerët më shumë se dyfishi i asaj që Franca kishte derdhur dikur në Linjën Maginot. Dhe ashtu si Linja Maginot, edhe bunkerët shqiptarë nuk u qëlluan kurrë në luftë. Ata mbrojtën Shqipërinë nga një pushtim që s'erdhi kurrë, ndërsa e linin të pambrojtur nga uria, nga mungesa e shtëpive, nga rrugët e këqija.

Frika që hante bijtë e vet

Paranoja e jashtme ushqente paranojën e brendshme. Më 1974 Hoxha goditi vetë majën e ushtrisë: ministri i Mbrojtjes Beqir Balluku, bashkë me gjeneralët Petrit Dume e Hito Çako, u akuzuan për komplot dhe u zhdukën nga skena; Balluku u pushkatua më 5 nëntor të atij viti. Edhe Zagali, projektuesi i bunkerëve të cilin Hoxha e kishte ngritur kolonel për shpërblim, u arrestua me akuza të trilluara sabotazhi e spiunazhi dhe vuajti tetë vjet burg. Sistemi që ndërtonte kala kundër armikut të jashtëm, i shndërronte në armiq edhe shërbëtorët e vet më besnikë — ashtu si makina e terrorit i kthente në "agjentë" deri edhe ata që e kishin ngritur.

Konica, po të kishte jetuar t'i shihte këto kupola, do të kishte qeshur me hidhërim. Sepse ja paradoksi që ai do ta kishte rrëfyer pa mëshirë: një popull i lashtë, që e kishte mbajtur identitetin gjallë nën perandori të huaja për shekuj, u mbyll me vullnetin e vet pas mureve të betonit nga vetë qeveritarët e tij. Krenaria kombëtare, e cila duhej të ishte burim force, u shtrembërua në një vetmi mburgu. Nuk ishte armiku i jashtëm që e izoloi Shqipërinë; ishte frika e brendshme e një njeriu që e ngriti dyshimin në sistem qeverisjeje.

Trashëgimia e betonit

Kur Hoxha vdiq në prill të 1985-ës, pasardhësi i tij Ramiz Alia e dinte se sistemi nuk mund të mbahej më gjatë. Por betoni mbeti. Bunkerët i mbijetuan diktaturës dhe sot janë kthyer në bare, dyqane, strehë barinjsh — ose janë lënë thjesht të shkurben në fusha si fosile të një epoke. Ata janë monumenti më i sinqertë i asaj kohe: jo statuja heronjsh, por kupola frike.

Izolimi përfundoi vetëm me rënien e komunizmit në 1990–1991, kur shqiptarët filluan të vërshojnë drejt ambasadave të huaja në Tiranë, duke kërkuar të drejtën më elementare që një shtet ua kishte mohuar për dekada: të drejtën për të dalë jashtë. Dyert që Hoxha i kishte mbyllur me beton e me ligj kushtetues u thyen nga brenda, nga vetë populli që ishte mbajtur i burgosur "për të mirën e vet". Mësimi i bunkerëve mbetet i thjeshtë e i përhershëm: një komb nuk forcohet duke u mbyllur nga bota, por duke u përballur me të me krye lart.

Burimet:

• Robert Elsie, Historical Dictionary of Albania (Scarecrow Press) — zëra për Enver Hoxhën, izolimin dhe ekonominë e vetëmjaftueshme.
• "Bunkers in Albania", Wikipedia (përmbledhje historiografike: Josif Zagali, tipi QZ, numri dhe kostoja e bunkerëve).
• Kushtetuta e Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë (1976), neni 28 — ndalimi i kredive dhe koncesioneve të huaja.
• Library of Congress, Albania: A Country Study — "Isolation and Autarky" (countrystudies.us).
• Encyclopædia Britannica — zëri "Albania: The Hoxha years" (politika e jashtme dhe prishjet me aleatët).

— Redaksia ZHURMA