Çfarë numëron Thoma Gëllçi?

TIRANË — Thoma Gëllçi, i njohur me emrin e vërtetë Nesti Angoni, tregon se numërimi nuk është punë e lehtë, por përgjegjësi e madhe. Ai thotë: "Një numër i vogël mund të prishë humorin e një ministri. Një numër i madh mund t'ia zbukurojë gjithë javën." Karrierën e nisi me rrjetet sociale: çdo mëngjes hapte kompjuterin dhe kontrollonte sa pëlqime kishte marrë ministri i Turizmit, sa herë ishte shpërndarë postimi i Ministrisë së Infrastrukturës, dhe kush nga kryetarët e bashkive kishte bërë "share" menjëherë dhe kush dhe kush ishte "treguar i plogësht".

Gëllçi përshkruan se ka parë ministra që kontrollonin telefonin çdo pesë minuta dhe kryetarë bashkish që fshinin postimin dhe e hidhnin përsëri vetëm sepse fotografia nuk kishte marrë pëlqimet që prisnin. Disa prej tyre më buzëqeshnin sapo më shihnin, disa të tjerë ndryshonin trotuar, ndërrsa kishte ata që më përshëndesnin dy herë në ditë nga frika se mos shkruaja ndonjë letër për ta. Ai thekson se nuk ka bërë kurrë raporte me emër: "Në administrtë një thashetheme i besueshëm udhëton më shpejt se një shkresë me vulë." Mjaftonte të përhapet fjala se Nesti Angoni nuk ishte i kënaqur me performancën e tyre në rrjetet sociale dhe të nesërmen fillonin postimet çdo orë.

Pastaj erdhi koha e turizmit. Atë ditë e ndjeu se do të bënte një punë të dobishme për vendin. Shqipëria po mbushej me të huaj nga gjithë Europa. Ai ka ecur më shumë se çdo udhëzues turistike, ka pirë kafé në çdo aeroport, port dhe shëtitore, dhe ka mësuar të dallojë suedezin nga holandezi vetëm nga mënyra si ecën me sandale. Ka zhvilluar një sy që nuk gabon: mjafton të shoh një burrë me çorape të bardha deri te gjuri në mes të korrikut për të kuptuar se është turist. Më pëlqente mbrëmjet: ulesh në një kafene buzë detit, por nuk shijohej perëndimin si të tjerët, por numrat. Sa shihja katër turistë të ulur në një tavolinë, për të herët i shumzohej me tre. Çdo tavolinë me të huaj i dukej si një fitore personale. Në fund të ditës kthehej në shtëpi me bindjen se edhe ai kishte dhënë një kontribut modest në zhvillimin e vendit. Kur dëgjoi në televizor se kishte ardhur turisti i dhjetëmiliontë, ndjeu krenari.

Problemi erdhi me protestat. Që atë ditë filloi të mos fle rehat. Për turistët kishte një rregull të thjeshtë: një bëheshin tre. Mjaftonte ta shihte një herë në aeroport, një herë në plazh dhe një herë në një restorant. Por për protestuesit rregulli ishte në drejtim të kundërt: tre bëheshin një. Sa më e madhe turma, aq më shumë punë kërkonte: duhej gjetur këndi i duhur, fotografia e duhur dhe përpjesëtimi i duhur. Me ardhjen e kosovarëve, qetësia i u iku. Si turistë ishin bekim: më shumë kosovarë që hynin në Shqipëri, aq më mirë për statistikat. Në raportet e tij ishin turistë model, patriotë, vizitorë besnikë. Çdo makinë me targë të Kosovës i dukej si fitore personale. Por mbrëmjet e prishin të gjitha llogaritë: shumë pasi ktheheshin nga plazhi i Durrësit ose i Golemit, kalonin nga Tiranë dhe bashkoheshin me protestën. Paradite i kishin regjistruar si turistë shembullorë që ndihmonin ekonominë; në mbrëmje i shihte në rrugë me pankarta dhe në rrjetet sociale zbulohej se ishin "falanga të Albin Kurtit", "destabilizues", "të financuar nga Irani". Nuk arrite t'i ndiqte: i njëjti njeri, me të njëjtat sandale, kapelë dhe fytyrë, paradite hero i sezonit, darkë rrezik për rendin publik.

Ai thotë se nuk ankohet, por e bën për vendin. "Secili e ka një kryq për të mbajtur. Vetëm një merak kam: a do t'ia çojë njeri në vesh Bajramit se çfarë po heq unë për këtë Shqipëri? Nuk kërkoj shumë. Një dekoratë të vogël e kam fituar me djersën e ballit. Nëse ka medalje për trimëri në numërim, mendoj se më takon mua. Vetëm kaq dua."

Burim: Shqiptarja, https://shqiptarja.com/lajm/thoma-gellci-monologu-i-nje-numeruesi
— Redaksia ZHURMA