Gjuha Shqipe
Një degë më vete e indoevropianishtes: rrënjët ilire, alfabeti, Buzuku, Çabej, dialektet dhe standardi — kujtesa më e vjetër e kombit.
- Kongresi i Drejtshkrimit 1972 dhe lindja e shqipes standarde Më 20–25 nëntor 1972, në Tiranë, tetëdhjetë e shtatë delegatë nga të gjitha trojet shqiptare njësuan një gjuhë të vetme letrare — vepra kombëtare e shekullit, e lindur nën hijen e një diktature.
- Huazimet në shqip: shtresat latine, sllave dhe turke Latinishtja, sllavishtja dhe turqishtja lanë mijëra fjalë në shqip — por asnjëra nuk e preku bërthamën e saj: gjuha mori hua dhe mbeti vetvetja.
- Etimologjia shqipe: fjalët dhe rrënjët e tyre Çdo fjalë shqipe është një kockë e vogël arkeologjike: brenda saj fle një rrënjë indoevropiane e tri mijë vjetëve, ose gjurma e një perandorie që kaloi pranë nesh.
- Eqrem Çabej: babai i gjuhësisë shqiptare Nga Vjena e Joklit te fjalori etimologjik i shqipes, Eqrem Çabej (1908–1980) e ngriti studimin e gjuhës sonë në shkencë, duke vërtetuar me etimologji e toponimi vijimësinë ilire.
- 'Meshari' i Buzukut (1555): nisma e shkrimit shqip I shkruar nga dora e një prifti gegë midis 1554 dhe 1555-s, 'Meshari' i Gjon Buzukut është libri i parë shqip — gur themeli i një gjuhe që zgjodhi të mos heshtte.
- Gjon Buzuku dhe libri i parë shqip Një prift katolik i shekullit XVI, për të cilin dimë vetëm sa na rrëfen vetë faqja e fundit e librit të tij, na dha gjuhën shqipe të shtypur për herë të parë.
- Alfabeti i shqipes: nga shumë shkronja te një Pesë shekuj me shumë alfabete — latin, grek, arab e shpikje vendore — derisa Kongresi i Manastirit në 1908 i dha shqipes një shkrim të vetëm, krejt latin.
- Gegë e toskë: dy dega të një trungu Shkumbini ndan, por nuk pret: gegërishtja e toskërishtja janë dy degë të të njëjtit trung, dy mënyra për të thënë të njëjtën gjë — të jesh shqiptar.
- Shqipja dhe ilirishtja: lidhja e humbur dhe e gjetur Ilirishtja na erdhi pa libra, vetëm me emra njerëzish e vendesh; megjithatë gjeografia, tingujt dhe toponimet e bëjnë shqipen trashëgimtaren e saj më të besueshme.
- Gjuha shqipe: një degë më vete e Evropës Shqipja është degë e veçantë, e pavarur, e familjes indoevropiane — pa motra të gjalla, dëshmi e gjuhës dhe e popullit që e foli pa ndërprerje në Ballkan.