Si nisi historia e dashurisë mes Mbretit Zog dhe Mbretëreshës Geraldinës?

TIRANË — Historia e martesës së Mbretit Zog I me Mbretëreshën Geraldinën nisi në fund të dhjetorit të vitit 1938, kur kontesha 21-vjeçare Geraldina De Nagy Appony zbarkoi në portin e Durrësit. Ajo u prit nga koloneli Sotir Martini, ministër i Oborrit, dhe u akomodua si mysafire te familja Toptani, ndërsa udhëtimi i saj u mbajt sekret deri në vendimin përfundimtar.

Takimi i parë i çiftit ndodhi gjatë ballonit të Vitit të Ri 1938, ku Geraldina e kujton hutimin e saj përballë një burri të gjatë me uniformë të bardhë të kolonelit të përgjithshëm. Një moment simbolik ishte thërrmimi i gotës së shampanjës nga emocionet e saj, gjë që Mbreti e interpretoi si një shenjë fati duke i thënë në gjermanisht se ciflat sjellin fat.

Edhe pse vizita ishte konfidenciale, diplomatët dhe njerëzit me ndikim në kryeqytet ishin të informuar për kandidaturën e saj për Mbretëreshë. Ambasadori britanik në Durrës e njoftoi ministrin e Jashtëm britanik, Anthony Eden, më 25 janar se Mbreti Zog kishte vallëzuar me konteshën në vigjiljen e Vitit të Ri dhe se fejesa pritej të shpallej shpejt.

Shpallja zyrtare e fejesës ndodhi më 31 janar 1938, pas një seance të jashtëzakonshme parlamentare të thirrur nga vetë Mbreti. Sipas Kushtetutës së Shqipërisë së asaj kohe, kërkesa për fejesën e Mbretit duhej të kalonte për miratim në dyja Dhomat e Parlamentit, gjë që u realizua në prani të motrave të Mbretit në lozhën kryesore.

Në prezantimin e parë të plotë me familjen e dhëndrit, Geraldina veshu me një fustan mëndafshi në ngjyrën e safirit, i cili ishte zgjedhur nga Mbreti në butikin Uorth të Parisit. Një detaj i spikatur ishte unaza e saj e fejesës, e cila mbante një diamant mahnitshëm prej katërmbëdhjetë karatësh ngjyrë bojë qielli të lehtë.

Mbreti Zog, për herë të parë dhe të vetme, mbajti gjithashtu një unazë fejese nga Hungaria, e punuar me floriri, rubini dhe safiri. Kjo lidhje mes dy kulturave u vulos përmes një procesi zyrtar që bashkoi protokollin mbretëror me rregulloret shtetërore të kohës, duke e kthyer Geraldinën në figurë qendrore të Oborrit Mbretëror.

Kjo histori reflekton mënyrën se si privatësia mbretërore në Shqipërinë e viteve '30 ishte gjithmonë e ndërthurur me interesa diplomatike dhe miratimet institucionale. Martesa nuk ishte thjesht një akt romantik, por një proces i rregulluar me ligj dhe i ndjekur me vëmendje nga fuqitë e huaja.

Burim: Epoka e Re
— Redaksia ZHURMA