Pse dhuna ndaj Ilir Demalit lidhet me radikalizimin e protestës?

TIRANË — Rrahja brutale e gazetarit dhe analistit Ilir Demaliaj, e cila e la atë të gjakosur, nuk kishte lidhje direkte me protestën 32-ditore të të rinjve, por sipas Fatos Çoçolit, është pasojë e radikalizimit dhe gjuhës së ashpër në rrjetet sociale, të nxitura pikërisht nga kjo lëvizje.

Protestat janë pjesë e shoqërive demokratike, por historia tregon se kur radikalizohen, ekziston rreziku që pjesëmarrësit ose individë të lidhur me to të kalojnë nga debati në dhunë. Kufiri midis gjuhës së ashpër dhe dhunës fizike bëhet i brishtë në klimën e polarizimit.

Demonizimi i kundërshtarëve — etiketimi i tyre si "armiq" ose "tradhtarë" — krijon një atmosferë ku disa individë mund të ndihen të justifikuar për të ushtruar presion fizik. Kjo retorikë, edhe pse nuk shkakton drejtpërdrejt dhunë, rrit tensionin dhe relativizon kufirin midis debatit dhe konfrontimit fizik.

Efekti i turmës dhe normalizimi i gjuhës së urrejtjes në rrjetet sociale përshkallëzojnë rrezikun. Edhe nëse shumica e protestuesve mbeten paqësorë, një numër i vogël personash të radikalizuar mund të kryejnë akte dhunë, duke dëmtuar legjitimitetin e protestës. Mesazhet që dëshirojnë vdekjen e Demalit janë shembull i kësaj atmosfere.

Organizatorët e protestës kanë përgjegjësi morale dhe politike për të dënuar publikisht dhunën dhe për të distancuar lëvizjen nga individët që përdorin forcën. Heshtja ndaj këtyre akteve mund të interpretohet si mungesë e qëndrimit për një protestë paqësore.

Një lëvizje që kërkon liri dhe drejtësi nuk duhet të tolerojë dhunën ndaj figurave publike. Heshtja nuk është neutralitet — ajo rrezikon të perceptohet si pranim i dhunës. Gjuha e urrejtjes, kur personat etiketohet si "armiq", mund të krijojë një klimë ku dhuna perceptohet si e justifikueshme.

Demokracia nuk matet vetëm nga e drejta për të protestuar, por edhe nga aftësia për të mbrojtur mendimin ndryshe pa frikë. Dhuna ndaj gazetarëve dhe analistëve cenon të drejtat individuale dhe cilësinë e demokracisë. Kur një shoqëri pranon heshturazi që kundërshtari të intimidohet fizikisht, është në provë e ardhmja demokratike e vendit.

Burim: Shqiptarja
— Redaksia ZHURMA