Kollaboratori i Zhurmës analizon metaforën politike të burgosjes së Krishtit

Analiza e Arianit Kocit, publikuar në Ekonomia Online dhe Gazeta Express, trajton figurën simbolike të arrestimit të Krishtit si një metaforë politike që përdoret për të kuptuar sjelljen e udhëheqësve modernë. Ngjarja fikse zhvillohet në Sevilje gjatë shekullit të gjashtëmbëdhjetë, në epokën e Inkuizicionit, kur Kryeinkvizitori urdhëron rojat të arrestojnë Jezusin pas shfaqjes së tij midis njerëzve. Kisha, e përfaqësuar nga ky kardinal i moshuar, konsiderohet institucioni më i fuqishëm në qytet, i cili kontrollon se kush duhet të burgoset ose të dënohet, ndërsa fjala e tij shquhet si ligj absolut.

Tregimi i inspiruar nga romani “Vëllezërit Karamazov” të Fjodor Dostojevskit, ku Ivan Karamazovi ia rrëfen vëllait Aljoshës, thekson kontradiktën më të madhe: populli mbledhet rreth Mesisë për ndihmë, por e lini pa mbështetje momentin e arrestimit. Inkuizitori e akuzon Krishtin se ua ka dhanë njerëzve tepër shumë liri, duke i lënë ata të zgjedhin vetë midis mirësisë dhe keqsisë. Sipas kardinalit, njerëzit vuajnë nën peshën e përgjegjësisë së vetëpërcaktimit dhe preferojnë siguria kur dikujt tjetër u tregon si duhet të besojnë dhe jetojnë.

Kjo kërket bindje pa pyetje, gjë që bie ndesh me mësimet e Shpëtimtarit, sipas të cilave besimi duhet të lindë nga vullneti i lirë dhe jo nga forca. Teksti vë në dukse se të njëjtën parim e gjejmë edhe në Kuran, në suren El-Bekare, ku theksohet se nuk ka shtrëngim në fe, prandaj njeriu duhet të jetë i lirë të besojë ose mos të besojë. Përplasja themelore qëndron në faktin se Mesia linte hapësirë për zgjedhje ndërsa Kardinali vendos në emër të tyre. Shkrimtari argumenton se i njëjti paradoks reflektohet në politikë: lideri merr pushtetin nga populli, por pastaj e merr atë prej tij sepse populli fillon të mendojë me vetëdijen e vet, rrezikushëm për stabilitetin e dyqanit të pushtetit.

Arrestimi i Krishtit për Inkuizitorin nuk është i detyrueshëm fetar, por politik, me qëllim të ruajtjes së autoritetit të Kishës. Kjo skenë historike shërben qe lexuesi të kuptojë se si institucionet e pushtetit shpesh dhe veprojnë për të kufizuar lirinë e mendimit popullit kur u kërcënon mandati. Analiza zbulon një strukturë të përhershme ku siguria kolektive kërkohet në këmbim të të drejtës individuale për të qenë i vetëdihshëm dhe kritik, elements që vazhdojnë të pasqyrohen në marrëdhëniet nën të gjitha regjimet politike kontemporane.

Burimet: Ekonomia Online; Gazeta Express (klaster 2 outlets).