Paçarada-Dumoshi: Poezia e Meti Rexhepit lidh frymën me ekzistencën

Hajdar Paçarada-Dumoshi ka bërë një analizë estetike të poezisë «Arratiset prej zemrës korube» të poetit Meti Rexhepi, ku thekson se autori ndërton një univers meditativ duke e shndërruar ajrin në një simbol të jetës, vdekjes, krijimit dhe përgjegjësisë njerëzore ndaj natyrës.

Vepra poetike e analizuar e nxjerr frymëmarrjen dhe praninë e padukshme të ajrit nga pavëmendja e përditshme për ta vendosur në qendër të një meditimi mbi misterin e qenies dhe kufijtë e ekzistencës. Në krijimtarinë e Rexhepit, hapësira poetike ndërtohet mbi një paradoks estetik ku e padukshmja merr fytyrë, prekje dhe fuqi vepruese, duke afruar përmasën kozmike me intimitetin e trupit.

Sipas Hajdar Paçarada-Dumoshit, figura e gjinjve të erës i jep ajrit një trup amësor, ku frymëmarrja përfytyrohet si ushqyerje e pandërprerë që bashkon gjallesat përpara nevojës për frymë. Paçarada-Dumoshi njoftoi se gjuha e përdorur në poezi i tejkalon kufijtë e klasifikimit të zakonshëm, duke i dhënë ajrit tipare njerëzore por edhe shtrirje përtej njeriut. Më tej, kritiku vlerëson se hapja e derës së zezë dhe rënia e vertikales së trupit e ndryshojnë tonin e veprës, duke e lidhur frymën me mundësinë e vdekjes dhe trupin e veçantë që mund të mbetet pa të. Paçarada-Dumoshi shpjegoi se titulli «Arratiset prej zemrës korube» sugjeron një brendësi të zbrazur prej nga është larguar ajo që e mbante të gjallë, ku folja e përdorur i jep largimit të frymës një vrull dramatik. Ndër të tjera, analisti vëren se pyetjet mbi Zotin, krijimin dhe materien e errët e zgjerojnë më tej këtë ankth poetik drejt së panjohurës.

Poezia e Meti Rexhepit përmban vargjet: «1. e jep dhe e merr një çast dhuntinë / përkëdhelë kudo e gjithçka / edhe kobrës gjuhën e helmët i lëpinë / puthë bukurinë dhe shëmtinë / dhe pas çdo puthjeje nuk i lanë buzët / pa përzgjedhje ngjizë dashurinë / kush e dëboi doemos e rrëzon / e mban tjetrin në këmbë e ngre lart / e shtyn në trajta mësymjesh gjaku gjela tinë / truri nuk lëvrohet pa plugun ajrorë / porse shpërfaqet fort e zemërohet / kur mbi shpinë shtrëngatash hip rebelohet / fërfëllon kulme përmbysë lisa mllefosur shfryn / dhe prore sogjetar: / mos përbuzet dhuntia që i dha qenësinë.»