Cokli: Institucionet nuk e morën seriozisht kërkesën tonë për mbrojtjen e Eronës

Milihate Cokli, nëna e Erona Coklit të vrarë nga ish-bashkëshorti në vitin 2024, tregon se kishte kërkuar ndihmë nga institucionet për të mbrojtur vajzën e saj, por thotë se nuk ishte marrë seriozisht, ndërsa vrasja e Arlinda Zekajt më 25 tetor i ka rikthyer kujtimet e përpjekjeve të saj për të shpëtuar të bijën.

Ngjarjet e rënda dhe humbja e jetëve të grave kanë lënë pasoja të pashlyeshme tek familjet e tyre. Milihate Cokli kujton se kishte shkuar në vendin e punës së Eronës pasi ish-partneri nuk e linte të qetë, ndërsa gjatë takimit vajza i ishte ankuar se nuk po lihej rehat, çka e shtyu nënën të drejtohej në polici për të raportuar kërcënimet. Megjithatë, sipas Coklit, reagimi i institucioneve ishte zhgënjyes dhe ajo ishte ballafaquar me pyetje të papërshtatshme nga një hetuese rreth rolit të saj si nënë, duke u larguar me lot në sy nga frika për sigurinë e vajzës. Përveç kësaj, ajo thekson se dënimi prej 24 vjetësh burgim për vrasësin e Eronës është i ulët dhe nuk përbën drejtësi të plotë, ndërkohë që ajo tani kujdeset për nipin e saj, djalin që la Erona, në një shtëpi ku atmosfera nuk është si më parë pa buzëqeshjen e vajzës.

Në të njëjtën linjë, Valdete Osmani, nëna e Marigona Osmanit të vrarë në moshën 18-vjeçare në vitin 2021, shprehet se familja e saj ishte përballur gjithashtu me mungesë reagimi serioz nga policia para tragjedisë, ndërsa procesi gjyqësor ka qenë jashtëzakonisht i vështirë për shkak të ballafaqimit të vazhdueshëm me rrethanat e humbjes së vajzës. Nga ana tjetër, Shkëlqim Pajazitaj, vëllai i Donjeta Pajazitajt, tregon se periudha gjashtëjavore e zhdukjes deri në gjetjen e trupit të pajetë në dhjetor të vitit 2015 ka qenë periudha më e rëndë për familjen, e cila beson se një reagim më i shpejtë i policisë gjatë asaj kohe do të kishte mundur të ndikonte në fatin e motrës së tij.

Familjarët bëjnë thirrje që institucionet të ndryshojnë rrënjësisht qasjen ndaj rasteve të raportuara nga gratë, duke kërkuar që çdo ankesë të trajtohet me urgjencë dhe përgjegjësi të lartë, në mënyrë që të parandalohen tragjedi të ngjashme në të ardhmen.

Milihate Cokli shprehet për Radion Evropa e Lirë se ajo ishte sjellë si një leckë gjatë kërkimit të ndihmës, duke shtuar se institucionet nuk duhet të tallen me vajzat dhe nënat që kërkojnë mbrojtje. Valdete Osmani shton se dëshiron që vajzat të mbrohen kur janë gjallë e jo të kujtohen vetëm pasi të ndodhë tragjedia, ndërsa Shkëlqim Pajazitaj vlerëson se gjetja e trupit të Donjetës solli një lloj lehtësimi se kishin marrë fund vuajtjet dhe keqtrajtimet e saj.