Nikolli thotë se pakënaqësia e akumuluar kërkon ndryshime të thella

Shqipëria gjendet në një pikë kritike të marrëdhënieve ndërmjet qytetarëve dhe pushtetit, ku pakënaqësia e akumuluar ndër vite kërkon të shndërrohet në qëndresë qytetare, sipas shkrimeve të publikuara për situatën në vend. Sipas autorëve, kur grumbullimi i padrejtësive kapërcen kufirin e durimit, pakënaqësia shndërrohet në revoltë dhe qytetarët ngrihen sepse nuk munden të vazhdojnë të jetojnë si më parë, ndërsa në Shqipëri këto dinamika ndërthuren me debatin për jetëgjatësinë e pushtetit të Edi Ramës, kryeministër që nga viti 2013. Për më tepër, tridhjetë e pesë vjet pas përmbysjes së sistemit komunist, shoqëria shqiptare karakterizohet nga pabarazi të dukshme ekonomike e shoqërore, ku një pjesë e qytetarëve zotëron pasuri të konsiderueshme, ndërsa të rinjtë dhe familjet përballen me vështirësi punësimi dhe emigracion, sipas analizave të botuara në portale. Një nga deformimet më serioze të demokracisë është krijimi i perceptimit se shteti dhe institucionet e tij janë vazhdimësi e partive politike që fitojnë zgjedhjet, duke parë fitoren elektorale si të drejtë për të kontrolluar administratën dhe burimet ekonomike, ndërsa koncepti i sulltanizmit përshkruan forma ekstreme të pushtetit të personalizuar, sipas vlerësimeve të trajtuara në opinionet e publikuara. Sipas Pal Nikolli, tridhjetë e pesë vjet pas ndryshimit të sistemit, Shqipëria duhej të kishte konsoliduar institucionet demokratike, të kishte ndërtuar ekonomi prodhuese dhe të kishte garantuar sisteme që nuk i detyrojnë njerëzit të kërkojnë jashtë vendit atë që nuk e gjejnë në atdhe. Nga ana tjetër, protestat shndërrohen në betejë për interpretimin e ngjarjeve, ndërsa rrjetet sociale dhe mobilizimi digjital mund të nxisin polarizim dhe të ulin koston e organizimit, sipas burimeve mediatike, të cilat shtojnë se sfida qëndron te krijimi i mekanizmave që e bëjnë pushtetin të kontrollueshëm dhe të kufizuar nga ligji.