Mehmeti: Shfaqja «Babai» vulos karrierën e Bajrush Mjakut

Shfaqja teatrore «Babai» shënon rolin e fundit dhe përmbylljen e karrierës 53-vjeçare të aktorit Bajrush Mjaku në rolin kryesor, sipas shkrimeve të publikuara për këtë ngjarje artistike. Sipas vlerësimeve të shprehura për këtë shfaqje, me këtë rol Bajrush Mjaku vulos të vërtetën se aktrimi nuk do ta kishte dimensionin e përjetësisë pa aktorë të tillë dhe pa këtë shfaqje të veçantë që përfaqëson përsosmërinë e shprehjes skenike.

Siç raportoi Zhurma më 2026-10-25, analisti Kim Mehmeti ka publikuar më parë shkrime kritike ku është marrë me çështje të identitetit, shoqërisë dhe zhvillimeve publike, duke u ndalur te rreziku që i kanoset vendit dhe rinisë, siç u trajtua te Kim Mehmeti: Mos e lini piktorin ta djegë Shqipërinë.

Sipas analizës kushtuar shfaqjes, rrallë ndodh që në një ngjarje skenike të ndërthuren aq mjeshtërisht aktrimi i bartësit të rolit kryesor, loja mahnitëse e aktorëve të tjerë, regjia shumëdimensionale dhe skenografia që lundron nëpër kohë e hapësirë si harresa dhe kujtesa. Siç shkruhet për punën e regjisorit Ivan Popovski, ai ka ndërtuar një shfaqje ku krijohet ndjesia se Bajrush Mjaku nuk aktron rolin e përcaktuar nga teksti i Florian Zellerit, por luan vetveten në një strukturë ku planetët e tjerë aktoreskë rrotullohen rreth tij pa e humbur shkëlqimin e tyre vetjak.

Në këtë buqetë artistike, sipas shkrimeve të publikuara, marrin pjesë aktorët Armenisa Nokshiqi, Fisnik Zeqiri, Sabina Memishi, Flakron Aliu dhe Melika Kastratit, përmes të cilëve kuptohet se rolet nuk janë rastësi, por pjesë të pazëvendësueshme të një tërësie magjike pa të cilën shfaqja do ta humbiste kuptimin. Përmbajtja e shfaqjes trajton harresën, kujtesën, frikën e vjedhjes së kohës, pleqërinë dhe ndjesitë e kalimit të jetës, duke u shndërruar në një përzierje malli, lotësh, frike, kujtimesh dhe urtësie që na mëson se nuk duhet t'i frikësohemi vdekjes, por jetës.

Sipas autorit të shkrimit, shfaqja na kujton se të jetosh pa kujtesën për të shkuarën është njësoj sikur të mos jesh këtu, ndërsa të gjallëve shpesh u ndodh ta pyesin vetveten se si do ta përballojnë pleqërinë pa kujtimet dhe pa mundësinë për të rikujtuar të shkuarën, sidomos kur korridoret e jetës mbajnë erën e ilaçeve dhe të vdekjes, kur të tjerët nuk e shfaqin dhembjen me fjalë, por me heshtje.