Jonuz Fetahaj shënon 60-vjetorin e krijimtarisë me librin «Jeta udhëton pa hartë»

Shkrimtari Jonuz Fetahaj shënon 60-vjetorin e krijimtarisë së tij letrare me botimin e librit të ri jubilar të titulluar «Jeta udhëton pa hartë», i cili përmbledh 60 proza poetike. Vepra e re e autorit është sjellë në dritë nga Shtëpia Botuese «URA» në Prishtinë me rastin e këtij përvjetori të rëndësishëm krijues.

Gjatë një rrugëtimi letrar që shtrihet në gjashtë dekada me radhë, shkrimtari ka ndërtuar një krijimtari të gjerë e të shumëllojshme. Ai numëron gjithsej 86 vepra të botuara, të cilat përfshijnë poezi, prozë, romane, prozë poetike, drama, monografi dhe leksikone. Ky opus i pasur letrar përfshin punime si në letersinë për fëmijë, ashtu edhe në atë për të rritur, duke shoqëruar breza të ndryshëm lexuesish ndër vite.

Botimi i kësaj vepre të re u bë i ditur përmes një njoftimi publik nga Xheme Karadaku, i cili prezantoi librin dhe një pjesë të studimit kritik që e shoqëron atë. Vepra e re përmban 60 proza poetike të strukturuara në gjashtë cikle të veçanta, ku trajtohen tema universale si koha, kujtesa, humbja, vendlindja, atdheu, dashuria, historia, ëndrra dhe fjala. Shtëpia Botuese «URA» e sjell këtë përmbledhje si një pasqyrë të kujtesës personale dhe kolektive të autorit.

Në studimin kritik që i shoqërohet librit me titull «Gjashtëdhjetë vjet në hartën e fjalës», studiuesja Lumnie Thaçi-Halili analizon arritjet letrare të shkrimtarit dhe ndikimin e tyre te lexuesit. Sipas studiueses, kjo krijimtari gjashtëdekadëshe nga Fetahaj dëshmon një prani të vazhdueshme te breza të tërë nxënësish, studentësh dhe lexuesish të tjerë, duke lënë gjurmë të qëndrueshme në kujtesën letrare. Ajo e vlerëson titullin si një shprehje metaforike të filozofisë së autorit, ku 60 prozat poetike nuk formojnë një autobiografi kronologjike, por ndërtojnë një hartografi të përjetimeve të tij.

Studiuesja Lumnie Thaçi-Halili u shpreh në parathënien e studimit kritik se raporti i saj me krijimtarinë e autorit lidhet edhe me përvojën personale: «Sa herë shkruaj për Jonuz Fetahajn, kritika nuk vjen krejt e shkëputur nga kujtesa. Pas leximit që përpiqet të ruajë masën vlerësuese dhe gjykimin, më zgjohet pashmangshëm nostalgjia e fëmijërisë, sepse me librat e tij u rrita edhe unë. Më vonë, me po ato vepra dhe me të tjera që erdhën ndër vite, u rritën fëmijët e mi, pastaj ato u bënë pjesë edhe e botës së nxënësish dhe studentëve të mi».