Çfarë kërkon Nermina Lakota nga familja e saj në Srebrenicë?

SREBRENICË — Nermina Lakota kërkon të gjejë babanë Suljo Deliq dhe vëllain Velid Deliq, të vrarë në gjenocidin e Srebrenicës në korrik 1995 dhe të papërcaktuar ndonjëherë, duke e ndjekur kërkimin për më shumë se tre dekada, të dhimbshme për të mbytur dhimbjen e humbjes së tyre.

Ajo i drejton letrat nëpërmjet fjalëve të thjeshta: “Unë nuk di asgjë për ju, por po ju shkruaj. Nuk e di as ku jeni, as si jeni. Vetëm një gjë e di, më keni munguar tmerrësisht”, duke i drejtuar kujtimet e dhimbshme te babai dhe vëllai.

Babai, Suljo Deliq, kishte 72 vjeç kur u pa për herë të fundit pas rënies së Srebrenicës dhe refuzoi të largojë djalin. Vëllezëri, Velid Deliq, ishte 35 vjeç, polic i vjetëruar dhe gjyqtar basketbolli, i vrai duke u përpjekur të kalonte pyllin drejt territoreve të lira.

Nermina shprehet se për të, 11 korriku është çdo ditë; ajo shkon në gjumë dhe zgjohet duke menduar për të, duke thënë se koha nuk shëron, por njeriu vetëm mëson të jetojë me këtë humbje. Ajo vazhdon të shkruajë letra sikur një kujtesë e përhershme.

Vitet e fundit ka vizituar institucione, ka biseduar me hetues, dhe kërkon të zbulojë se çfarë ndodhi me gjurmët e Sulleve dhe Velidit, të cilat nuk u gjetën kurrë, edhe pse mbetjet e të tjerëve u zbuluan në 1997. Sidoqoftë, shumë viktima mbeten të panjohura.

Sipas të dhënave, gjenocidi në Srebrenicë vuri në jetë mbi 8,000 burra dhe djem boshnjakë, ndërsa në Qendrën Përkujtimore Srebrenicë-Potočari janë varrosur 6,765 viktima, rreth 250 në varrezat lokale, dhe më shumë se 1,000 ende kërkojnë gjurmë. Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë dhe tribunale vendosën dënimet për 54 persona, përfshirë ish-presidentin Radovan Karadžić dhe komandantin Ratko Mladić, me 781 vjet burgim dhe pesë dënime të përjetshme.

Lakota dëshiron të botojë një përmbledhje të poezive të shkruara për babën, vëllain dhe të gjitha viktimat, shpresëse që fjalët e saj të sjellin ndonjë lloj përcjelljeje historike.

Burim: Tetova Sot
— Redaksia ZHURMA