Autokratët “demokratë” dhe roli i tyre në Ballkan

Prania e liderëve me tipare autokratike është bërë një dukuri e zakonshme në rajonin e Ballkanit, ku ata shfaqen shpesh në takime me zyrtarët evropianë. Gjatë këtyre takimeve paraqitet një ecuri pozitive për Shqipërinë, Malin e Zi, Serbinë, Maqedoninë e Veriut, Federatën e Bosnje Hercegovinës dhe Kosovën, ndërkohë që njëkohësisht po mbyllen edhe kapitujt e integrimeve. Megjithatë, situata paraqitet e mbushur me kontraste dhe sfida të hapura politike.

Në këtë kuadër, Serbia nuk ofron përgjigje lidhur me ngjarjet në Banjskë dhe Radoiçiqin, ndërsa përmendet edhe një qasje e veçantë nga udhëheqësit e saj. Në Malin e Zi, mungojnë adresimet institucionale për lidhjet me Rusinë dhe Serbinë, kurse kryetari i Kuvendit shpreh hapur emocione për kriminelët serbë. Nga ana tjetër, në Maqedoninë e Veriut shqiptarët shpesh cilësohen si të tepërt mes paradokseve të ndryshme politike, ndërsa në Shqipëri pushteti jep leksione demokracie dhe vizioni ndërkombëtar. Po ashtu, Kosova përshkruhet se sfidon në mënyrën e saj, kurse në Bosnjë përmendet sfidimi i Marrëveshjes së Dejtonit nëpërmjet mbështetjes së lobimeve amerikane.

Kjo dukuri ka ngritur pyetje të shumta në publik mbi arsyet pse demokracia shfaq dhe nxjerr në pah këta individë. Që pas vitit të caktuar, kjo çështje është bërë pjesë e rëndësishme e shkencës politike, duke shtruar dilemën se përse vendet perëndimore, të cilat flasin vazhdimisht për vlera demokratike dhe lejojnë rrugën integruese të rajonit, përfundimisht i tolerojnë dhe normalizojnë këta liderë të fortë. Shpjegimi lidhet me nevojat e shteteve të zhvilluara për rrugë tregtare, minerale të rralla, naftë, gaz dhe burime të tjera energjetike, ku standardet demokratike shpesh mbeten në plan të dytë.