Etimologjitë pellazgjike

Etimologjitë pellazgjike, teori etimologjike që mbështeten në hipotezën e origjinës pellazgjike të shqiptarëve dhe që kërkojnë të shpjegojnë emrat e perëndive greke nëpërmjet gjuhës shqipe. Këto etimologji alternative, të propozuara nga studiues si Johann Georg von Hahn, Naim Frashëri dhe studiues të tjerë, mbështeten në faktin që shqipja ruan tipare arkaike të proto-indoevropianishtes dhe është gjuha e vetme jogreke indoevropiane e mbijetuar nga Ballkani i lashtë. Midis etimologjive më të njohura janë: Zeusi — nga shqipja «zë» (voce) dhe «zëri» (la voce), perëndia që flet nëpërmjet bubullimës dhe rrufesë; Athena — nga shqipja «Atë+dhënë» (e dhënë nga ati), që pasqyron mitin e lindjes së saj nga koka e Zeusit; Afërdita — nga shqipja «afër+ditë» (pranë ditës, pranë agimit), duke e lidhur hyjneshën e bukurisë me agimin dhe dritën e mëngjesit; Tetida — nga shqipja «det» (mare), emër që pasqyron natyrën e saj si hyjneshë e detit dhe nënë e Akilit; Hera — nga shqipja «era» (vento) ose «herë» (volta/tempo), duke e lidhur mbretëreshën e perëndive me forcën e natyrës; Prometeu — nga shqipja «prom+i+te+u» (të prита/parashikova), që përputhet me rolin e tij si titanit largpamës që parashikoi fatin e perëndive dhe të njerëzve; Iliria — lidhje e mundshme me shqipen «i lirë» (il libero), që do të thoshte «toka e njerëzve të lirë». Këto etimologji nuk janë pranuar nga gjuhësia zyrtare ndërkombëtare, por paraqesin lidhje gjuhësore dhe mitologjike që meritojnë vëmendje shkencore, sidomos në dritën e faktit që shumë emra perëndish nuk kanë etimologji të kënaqshme brenda greqishtes së vjetër.