Jehona Kicaj: Si e përjetoi fëmija heshtjen e pasluftës në Kosovë?

PRISHTINË — Autorja Jehona Kicaj ka botuar një rrëfim personal mbi përjetimet e fëmijërisë menjëherë pas luftës në Kosovë. Në shkrimin e saj të shtojcës së kulturës, ajo përshkruan përballjen e një fëmije me heshtjen dhe traumën e thellë të familjarëve të cilët mbijetuan konfliktin.

Në kujtimet e saj, Kicaj tregon se në janar të vitit 1999 mësuesja i shkroi një mesazh shpresëdhënës në fletore. Megjithatë, si një fëmijë tetë apo nëntëvjeçar, ajo s’mund t’i imagjinonte arsyet e shumta për të pasur frikë gjatë asaj kohe të vështirë e të pasigurt.

Autorja tregon se si nëna e saj shpesh qëndronte e ulur pranë telefonit në korridor duke pritur lajme nga të afërmit në Kosovë. Ajo kujton momentin kur e ëma e thirri para ekranit për të parë se çfarë po u ndodhte foshnjave dhe fëmijëve atje.

Gjatë vizitës së parë në shtëpinë e prindërve të nënës pas luftës, familja u bashkua për të pirë çaj. Kicaj vështronte me kujdes rrudhat e thella në fytyrat e të afërmve, duke u përpjekur të deshifronte ankthin që kishte lënë gjurmë të qarta tek ata.

Në atë dhomë, gjyshja qëndronte e ulur në karrige duke ndjekur me shikim secilin person, por pa marrë pjesë në bisedë. Gjyshi i autores mungonte dhe ajo filloi të kërkonte fshehurazi nëpër dhomat e zbrazëta të shtëpisë, duke shpresuar se ai thjesht po flinte.

Gjatë rrugës së kthimit për në fshatin e babait, familja nuk nxori asnjë fjalë derisa ndaluan para një pllake të madhe përkujtimore përpara shkollës. Aty, nën dritën e fenerëve të makinës, babai dhe vëllai i autores zbritën për të kontrolluar emrat e gdhendur mbi gurin gri.

Pasi kontrolluan çdo rresht në memorial, babai dhe vëllai u kthyen te makina. Vëllai i autores tregoi vetëm se emri i tij nuk ishte i shkruar, duke e lënë të paplotësuar atë fjali. Ky rrëfim përshkruan heshtjen e madhe dhe kërkimin e familjeve për të afërmit e tyre.

Burim: Koha.net
— Redaksia ZHURMA